BioBelevenis

Verhalen uit de natuur

Verhalen uit juli 2020

Een aantal mensen hebben wat bijzondere dingen meegemaakt die ze graag willen delen met de rest van de wereld. Deze maand zijn de verhalen van Angélique Sannes @fotografie_angelsannes en Bas Raaijmakers @br_wildlifephotography

Wil je jouw verhaal ook terugzien? Mail het dan naar Bastiaan@biobelevenis.nl of gebruik #BioBelevenis op instagram

Angélique Sannes: Belevenissen in de bijzondere insectenwereld

Ik fotografeer veel in de natuur en eind vorig jaar heb ik een macrolens aangeschaft. Sinds die tijd ben ik de wondere
wereld van de insecten gaan vastleggen. Veelzijdig, verrassend en verwonderlijk wat je daar allemaal tegenkomt.
Onlangs ben ik door Bastiaan benaderd om een stukje te schrijven over mijn biobelevenissen voor deze website. Hier
werk ik graag aan mee en ik ben dan ook in mijn archief gedoken om een aantal foto’s te selecteren van de insectenwereld.
Allereerst deze foto van een lieveheersbeestje die zijn vleugels uitslaat. Ik zat hem al een poosje te observeren met
mijn camera in de hand. Opeens kwam hij in beweging en ik had het geluk om hem op het juiste moment vast te
leggen.

Dat zijn de fijne geluksmomenten in de fotografie.
Onderstaande foto is van een pissebed die aan het vervellen is. Ik heb nooit geweten dat pissebedden vervellen, zo had
ik die dag weer wat geleerd over de insectenwereld.

Tijdens een zoektocht naar insecten zoemden er veel vliegen bij een spar. Ik zag daar iets bijzonders aan, zij hadden iets vast en zochten elkaar op in de lucht. Met het blote oog nauwelijks waarneembaar. Ik ging hen volgen met de lens, wat overigens niet meeviel aangezien ze heel snel zijn. Uiteindelijk ging een koppeltje aan een naald van de spar hangen en kon ik wat foto’s maken. Ook dit tafereel verraste mij, aan elkaar gekoppeld hingen zij daar, waarbij één van hen een prooi vast had. Ook dit was een wonderlijke ontdekking.

In het voorjaar heb ik een vlinderstruik in de achtertuin geplant, het leek mij leuk als de vlinders ook mijn tuin wisten te vinden. Dat is uiteindelijk ook gebeurd, zelfs nog meer dan dat, want hoe blij en verrast was ik toen daar opeens de kolibrievlinder aan kwam vliegen. Gelukkig had ik mijn camera in de hand, er was op dat moment een tweetal andere vlinders geland op de vlinderstruik die ik aan het fotograferen was. De kolibrievlinder is heel snel en blijft in de lucht hangen, het was een uitdaging om hem goed op de foto te krijgen. Het is gelukt, zo’n bijzonder moment en zo’n bijzondere vlinder vastleggen, mijn dag kon niet meer stuk.

De Libellen blijven een prachtig onderwerp om te fotograferen. Zoveel kleuren, soorten en maten. Dankzij de
macrolens heb ik een veel beter beeld gekregen van deze mooie gevleugelde insecten. Vele foto’s heb ik van ze en het
was dan ook moeilijk kiezen welke foto ik wilde plaatsen. Hieronder staan foto’s van twee verschillende soorten

Hiermee sluit ik mijn verhaal over mijn belevenissen in de bijzondere insectenwereld af.
Bastiaan, bedankt voor je verzoek en wie weet tot een volgende keer.

Bas Raaijmakers: Dinsdag 28 juli, Een dagje Sallandse heuvelrug, en super speciale onverwachtse vondst?!

Ik ben Bas Raaijmakers, een jongen van zestien jaar met een enorme passie voor de natuur. Ik ben met name erg geïnteresseerd in herpetofauna, hier vallen reptielen en amfibieën onder. In Nederland hebben we 23 soorten reptielen en amfibieën. Ik zelf ben vooral geïnteresseerd in onze Nederlandse reptielen. Zelf monitor ik een groot heideveld op reptielen en amfibieën dit doe ik voor stichting RAVON.

Het was Dinsdag 28 juli 06:00 uur, ik was erg enthousiast om voor de eerste keer naar de Sallandse heuvelrug te gaan! Dit komt omdat in dit heuvelachtige landschap drie soorten reptielen voorkomen. In dit gebied komt de zandhagedis en de hazelworm erg veel voor, de gladde slang zul je niet snel tegen komen op de Sallandse heuvelrug aangezien deze soort hier erg zeldzaam is (net zoals in de rest van Nederland). Ik had mij van tevoren al geïnformeerd over dit prachtige gebied en ben aan een kaartje gekomen met daarop de hotspots voor de zandhagedis en de hazelworm.

Om 09:15 uur stond ik eindelijk op de parkeerplaats en was niet te houden, ik wilde zo graag het terrein in op zoek naar reptielen! Naast het bospad richting de heide lagen erg veel boomstronken, ik kon het niet weerstaan om deze om te draaien om te kijken of er een hazelworm onder zat. Toen we eenmaal dichter bij de hei begonnen te komen merkten we al dat het bos wat meer open werd. Hier moesten we erg goed kijken tussen de nog natte begroeiing of we misschien nog een hazelworm konden spotten. Toen ik eenmaal een aantal boomstronken zag liggen in een open stuk bos ben ik er meteen naartoe gerend en vond daar mijn allereerste Nederlandse zandhagedis! Eenmaal op de hei kruisten wij ons pad met een zandhagedis die snel de begroeiing in schoot. Ik heb hem daar rustig kunnen aanwijzen zodat mijn ouders en broertje hem eens goed konden bekijken. Toen we bij een bankje aankwamen, gingen mijn ouders even zitten. Wat ze niet wisten: het bankje was al bezet, er zat al een kleine zandhagedis op te zonnen. Achter het bankje hoorden we wat geritsel dus ging ik even kijken. Wat zag ik? Overal vrouwtjes zandhagedissen. Ik had er nog een kunnen pakken met een mooie snoekduik. Toen kon ik hem echt goed bekijken en zo konden mijn ouders dat ook, ze waren meteen gefascineerd door dit prachtige dier.

Ik had echter nog steeds geen hazelworm gevonden, hier kwam echter snel verandering in. In een vochtige bosrand zag ik een stapel hout liggen. Hier ging ik even in graven en vond daar mijn allereerste Nederlandse hazelworm ooit. Het was maar een klein subadultje, ik pakte deze gelijk op en vond dit zo geweldig. Jammer genoeg geen tijd gehad voor foto’s, het beestje glipte uit mijn handen toen ik mijn fototoestel wilde pakken. Ik dacht: dit komt nog wel goed hoor, ik vind er nog wel een.

Hierna zijn ik en mijn broertje nog even door het veld gelopen om te kijken voor de zandhagedis en de hazelworm, na een aantal zandhagedissen gezien te hebben zijn we doorgelopen. Nog steeds kijkend onder elke stronk liepen we langzaam over het pad. Ondertussen achttien zandhagedissen en een hazelworm verder kwamen we uit bij een stronken paradijs. Er moest natuurlijk onder elke stronk worden gekeken en dat leidde tot lichte frustratie van mijn moeder, die wilde natuurlijk lekker doorlopen. Op een gegeven moment moest ik stoppen met stronken draaien want we moesten door, we hadden afgesproken om naar de camping te gaan waar mijn opa en oma zaten. Ik baalde als een stekker dat ik geen hazelworm heb kunnen fotograferen die dag.

Onderweg naar de auto heb ik toch nog wel wat stronken gedraaid maar niet zoveel als ik eigenlijk voor ogen had. Aangezien de zandhagedissen erg mooi stil bleven zitten kon ik ze heel erg mooi in-situ fotograferen. Onderweg naar de auto heb ik nog enkele zandhagedissen gespot. Nog steeds hopend op een wonder dat ik nog een hazelworm zou vinden, liepen we terug naar de auto. Jammer dacht ik: geen hazelworm kunnen fotograferen. Eenmaal op de camping bij mijn opa en oma was ik erg aan het balen van het incident met de hazelwormen.

Ik kon het maar niet van me afzetten, want ik verveelde mijzelf nogal op de camping. Tot mijn oma opeens tegen mij zei: Bas, hier verderop is een stukje hei ga anders even een wandelingetje maken. Het weer was ondertussen perfect geworden voor een bepaald soort reptiel, maar ik had geen idee dat deze in dit gebied voorkwam. Ik pakte mijn rugtas, zwaaide mijn familie gedagg en begon te lopen naar het hoogveengebied (mijn oma bedoelde met hei hoogveen). Ik begon het gebied in te lopen en was nog steeds stronken aan het draaien om hopelijk toch een hazelworm te kunnen vinden (na wat onderzoek kwam ik erachter dat deze hier niet voorkomt). Toen ik wat verder het gebied in liep trok ik al snel de conclusie dat ik niets ging vinden, als hier überhaupt iets zat. Bermen waren helemaal gemaaid en het hele gebied was over begraasd door zo’n driehonderd schapen die ze hier loslaten. Het pad waar ik op liep was wat verhoogd en de verticale randen zagen er nog vrij intact uit. Ik dacht als er iets zat dat moet het hier zijn. Mooie plekjes uit de wind en in de zon, maar ik had alsnog weinig hoop aangezien ik helemaal niet wist wat hier voorkwam. Maar wat ik toen tegen kwam: een gladde slang kroop rustig voor mijn voeten! Ik heb erg veel ervaring met dit reptiel aangezien ik een bioloog meehelp aan zijn onderzoek naar deze soort. Ik bedacht me geen moment en pakte het prachtige dier op. Ik stond even een aantal seconden verstijft van verbazing stil: Hier een gladde slang?!? Ik wilde gewoon een wandelingetje maken! Er liep ondertussen een voorbijganger voorbij die mijn enthousiaste stem hoorde en vroeg wat ik in mijn hand had. Ik zei: Een gladde slang!! En heb hem even wat over het dier verteld.

Hierna heb ik meteen de bioloog gebeld en zei dat ik bij toeval een gladde slang ben tegengekomen. Een enthousiaste stem klonk aan de lijn: Goedzo Bas! Je weet wat je moet doen he!? Ik wist onmiddellijk wat ik moest doen, maar aangezien ik nogal onervaren ben met het verzamelen van gegevens van deze slang leek wat assistentie mij wel prettig. Ik heb dan ook mijn familie gebeld die ondertussen nietsvermoedend op de camping zat. Ik belde ze op met een enthousiaste stem en zij: Ik heb een gladde slang gevonden! Het laatste wat ik hier had verwacht zei ik, Mijn vader, opa en broertje kwamen eraan. Ze wilden dit natuurlijk graag zien. Aangezien ik ze wel verhalen vertel over dit reptiel maar deze hadden ze nog nooit gezien. Terwijl mijn familie onderweg was had ik de tijd om het dier te sexen (geslacht bepalen). Het had een zwarte buik, dit duidt vaak op een vrouwtje, ook zag ik dat het dier erg dik was bij zijn achterlijf, het zat namelijk vol met jongen. Deze slang was niet erg goed doorvoed in vergelijking met de slangen die wij vinden in Brabant, dit was maar een dun vrouwtje. Ik zwaaide met mijn ene hand en in de andere hand had ik het zeldzaamste reptiel van Nederland. Ze kwamen langzaam mijn kant op. Toen ze er eenmaal waren heb ik hem meteen aan mijn broertje gegeven die totaal gefascineerd was door dit prachtige dier. Toen ze er eenmaal waren kon het echte werk beginnen: meten, wegen en swabben. Ik begon met het afnemen van DNA. Dit doen we met een swabje, hier nemen ze ook DNA bij mensen mee af vanuit de wangslijmvliezen, maar ik gebruik ze liever voor gladde slangen. Gelukkig heb ik ze altijd in mijn tas zitten want je weet maar nooit hé, dat zie je vandaag maar weer. Na het afnemen van wat DNA deed ik dit in een klein buisje en stopte er een silica gel pilletje bij, dit zorgt ervoor dat het DNA droog wordt bewaard. Deze DNA-monsters zullen uiteindelijk worden geanalyseerd in het laboratorium. Daarna begonnen we met meten, dit prachtige vrouwtje was 50 cm lang en had een staartlengte van 8,5 cm. Normaal wegen wij de dieren die we vinden ook maar dit kon deze keer niet aangezien ik niet helemaal voorbereid was op het vinden van een gladde slang en ik ook niet de apparatuur heb die wij gebruiken als we in het veld zijn voor onderzoek. Na dit alles te hebben gedaan heb ik nog een foto gemaakt van de eerste 10-15 centimeter vanaf de kop van het dier, elke gladde slang heeft namelijk een eigen individueel patroon, een beetje hetzelfde als bij mensen en vingerafdrukken.

Hierna heeft mijn opa haar nog even vastgehouden en zijn ze even op de foto geweest. Toen ze eenmaal weg waren ben ik nog even gebleven om wat foto’s te maken van het dier. Na het maken van de foto’s heb ik haar netjes teruggezet op de plek waar ik haar vond. Nog even het allermooiste bekeken van het vangen van een slang: het vrijlaten, dit is zo’n magisch moment. Ik heb het nu al vrij vaak mee gemaakt maar denk nog elke keer: Wat hebben we toch prachtige natuur in Nederland. Ik heb de rest van de dag geen seconde meer gedacht aan de hazelworm. Wat blijkt nu uit gegevens van waarneming.nl: De gladde slang is hier al veertien jaar of langer niet meer waargenomen. Dit maakte mijn vondst dus nog specialer.

Ik hoop dat jullie mijn verhaal leuk en interessant vonden om te lezen. Ik wil graag zoveel mogelijk mensen kennis laten maken met onze prachtige natuur, dus toen ik een aanbod kreeg om een verhaal te schrijven voor Biobelevenis kon ik deze niet afslaan.

Note: pak nooit zelf wilde dieren vast, tenzij het voor onderzoek is. Het vastpakken van wilde dieren veroorzaakt stress en kan ook schade aan het dier toebrengen als het dier niet correct gehanteerd wordt.

One thought on “Verhalen uit juli 2020

  1. Wat een verhaal bas geweldig wat een belevenis dit vergeet je nooit meer top .
    De natuur is geweldig Bas daar krijg je nooit genoeg van,
    succes verder .groeten Fridy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *