BioBelevenis

Verhalen uit de natuur

Sebastiaan Lit, de wolf


De wolf is definitief terug in de Nederlandse natuur. In 2019 en 2020 zijn de eerste welpen geboren op de Veluwe en de kans is groot dat hier dit jaar de vierde generatie top-predatoren zal opgroeien.
Er is geen dier zo iconisch en tegelijk zo controversieel als de wolf. Alle ecologen zijn het er echter wel over eens dat ze van enorme toegevoegde waarde zijn voor de natuurlijke balans in het ecosysteem.
De wolf is van nature zeer schuw en zal contact met de mens zoveel mogelijk mijden. Mensen die in hun leven met eigen ogen een wolf waarnemen mogen zich met recht een geluksvogel noemen.
Wolven maken hun aanwezigheid echter maar al te graag kenbaar; ze markeren namelijk hun territorium om concurrentie te weren… met poep! En zo kun je er dus achter komen, zonder ze te zien, dat je je in een wolvengebied begeeft. Dit geeft de natuurbeleving tijdens je boswandeling opeens een extra dimensie.


Typische wolvenkeutels zijn vrij eenvoudig te herkennen; ze bestaan grotendeels uit onverteerde haren en botresten van hun prooi (vooral wild zwijn, ree, damhert, edelhert en haas). De drollen hebben meestal een gedraaide punt en kunnen tot wel dertig centimeter lang zijn. Alleen de eerste drol na de zogenaamde bloedmaaltijd, een wolf eet als eerste de voedingsrijke organen, is geheel zwart met weinig haar of bot. Deze spoelen ook snel weg. De ‘normale’ drollen kunnen door de samenstelling weken tot zelfs maanden blijven liggen en hebben dus een duidelijke functie. Wolven markeren meestal midden op het pad, of langs de zijkant ter hoogte van een wildwissel. Vooral op paden waar regelmatig mensen met honden lopen liggen steevast wolvendrollen.

Behalve poep kun je natuurlijk ook pootafdrukken aantreffen. Deze zijn soms lastig van een grote hond te onderscheiden maar er zijn wel verschillen. Een typische hondenprent is nooit een wolf. Een typische wolvenprent kan ook een hond zijn en daarom moet je naar het hele spoor kijken. Een wolf gaat zuinig om met zijn energie en loopt doelgericht in een rechte lijn. Een hond wil juist energie kwijtraken. Hij loopt en rent alle kanten op en stopt regelmatig om te snuffelen en te plassen. Een wolf knijpt de tenen samen waardoor de prent langer is dan hij breed (druppelvormig) is. In tegenstelling tot de brede afdruk van een hond. De lengte is acht tot elf centimeter. Tussen de kussens is een duidelijke X-vorm zichtbaar. Bij een hond is dit meestal een H-vorm.


Als de wolf in draf loopt plaatst hij de achterpoot in de afdruk van de voorpoot waardoor je een dubbelprent krijgt. Aan combinatie van de prenten, het patroon, de spreiding en de paslengte kun je zo goed als zeker vaststellen of het wel of geen wolf betreft. Soms is het daarentegen ook gewoon niet duidelijk genoeg.

Zelf heb ik nog nooit een wolf gezien en ik reken er ook niet op dat dit ooit zal gebeuren, maar via de sporen geniet ik toch met regelmaat van deze mysterieuze dieren. Door de markeerplekken in kaart te brengen heb ik voor mezelf een zeer duidelijk beeld van het kerngebied waar ze leven. Uiteraard blijft dit mijn goed bewaarde geheim.

Als je gaat wandelen op de Veluwe, vergeet dan niet af en toe even naar de grond te kijken!

Tekst en foto’s: Sebastiaan Lit

6 thoughts on “Sebastiaan Lit, de wolf

  1. Ik heb genoten van dit inspirerende en leerzame verhaal.Het maakt mij enthousiast om tijdens een natuurwandeling op de Veluwe ook zelf sporen van de wolf te gaan ontdekken.
    Inge

      1. Stoer en leerzaam om te lezen. Leuke biobelevenis om zo in de voetsporen te treden van de Wolf.

        Groetjes Lydia

Laat een antwoord achter aan Lydia Rensink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *