BioBelevenis

Verhalen uit de natuur

Hein smelt: Een onverwachte schutkleur

Veel dieren ervaren in de voedselketen gemak van hun schutkleur en maken daar ook goed gebruik van. Een hele groep vogels vertrouwt op de schutkleur die ervoor zorgt dat ze vrijwel geheel opgaan in hun omgeving. Bekende voorbeelden hiervan zijn onder andere de roerdomp, het bokje en de boomkruiper, maar natuurlijk ook vele andere vogelsoorten. Wat nu als de omgeving in een korte tijd ineens verandert van kleur? Dan gaat de schutkleur ineens tegen je werken en ben je volop zichtbaar, terwijl andere vogels onverwachts een fenomenale camouflage hebben.

Afgelopen februari hadden we in Nederland een prachtig winterse periode waarin het voor onze maatstaven een forse winter was. Dat betekende sneeuwpret voor alle ouders en kinderen! Helaas niet van veel dieren die opeens hun voedsel niet meer konden vinden. In deze periode liep ik, een voor mij, bekend rondje door de sneeuw, op zoek naar de IJsvogel en andere soorten die in de sneeuw vaak prachtig zijn om te fotograferen. Zoals wel vaker tijdens mijn plaatselijke rondjes waren de onverwachte ontmoetingen met soorten die je niet verwacht tegen te komen, weer volop aanwezig.

Tijdens het wandelen hoorde ik al een tijdje een vogel, maar ik maar niet thuisbrengen welke soort het was. Tot mijn grote verbazing kon ik in de sneeuw, waar alles tegen afsteekt, geen vogel vinden. Tijdens het lopen bleef ik het geluid continu horen. Eigenwijs als ik ben, moest en zou ik de vogel vinden. Het begon er echter op te lijken dat mijn missie niet zou slagen. Totdat ik wat zag bewegen en mij realiseerde dat ik verkeerd zocht. Ik was op zoek naar een vogel die normaal wel opvalt, maar door het winterse weer in één klap een van de beste schutkleuren van Nederland heeft. Ik was ,zonder dat ik het doorhad, een kokmeeuw tot op enkele meters genaderd. Deze keek me aan en liet me verder voor wat het was. Heerlijk rustig bleef hij zijn veren poetsen en liet mij foto’s maken. Dat een dier je niet als vijand maar als onderdeel van de natuur ziet, is voor mij één van de mooiste momenten.

Een paar dagen later trof ik zo onverwacht drie nijlganzen aan, die mij dicht lieten naderen. Ze bleven rustig zitten en lieten mij fotograferen. Eigenlijk was mijn dag toen al goed omdat ik nog nooit nijlganzen mooi op de foto had gezet. Toen ik opkeek zag ik links een groep hazen door het weiland rennen. Wauw, wat een genot was het om hiernaar te kijken! Het glanzend witte landschap met acht rennende bruine bolletjes. Ook de hazen ervoeren geen gemak meer van hun schutkleur, die ze normaal goed gebruiken door zich plat te drukken in het gras. Ook hiervan kon ik uitgebreid foto’s maken, waar ik nog altijd met veel plezier naar terugkijk. Dan sta ik weer eventjes alleen in de sneeuw, tussen het kanaal en het weiland, met aan de ene kant nijlganzen en aan de andere kant hazen.

Zo eindigt mijn plaatselijke rondje toch regelmatig in een spetterend avontuur met een geweldig resultaat en een wijze les: let altijd ook op datgene wat je niet verwacht, want vaak zijn dat de leukste en meest verrassende momenten. Ook de kokmeeuw heeft, in tegenstelling tot de soorten die juist goed zichtbaar zijn door de sneeuw, de ervaring gehad hoe het moet voelen om de perfecte schutkleur te hebben.

foto’s en verhaal van: Hein Smelt

Meer verhalen?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *